ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ
ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Με τις τελευταίες αυτές
εμπειρίες που έχουμε ζήσει σε όλο τον κόσμο, σε τόσες χώρες, μου φαίνεται ότι
ζούμε μια ιστορία ειπωμένη εδώ και πάνω από 2.000 χρόνια; και αναφέρομαι σε αυτό που το πλήθος αναγγέλλει κατά μήκος και πλάτος του
σύμπαντος. Αναγγέλλοντας ότι ένας άνθρωπος αθώος πέθανε, εξευτελισμένος,
πληγωμένος, μπροστά στα μάτια του κόσμου. Εκφωνώντας τα τελευταία του λόγια, με
όλο τον φόβο που μπορεί να διακατέχεται ένας ἀνθρωπος, ενώ επικαλούνταν την
ανάγκη να αναπνεύσει, την ανάγκη που κάποιος, όπως μια μητέρα, θα μπορούσε να
σπεύσει για βοήθεια∙ ωστόσο πέθανε, μπροστά σε βουβά μάτια
ανθρώπων, που τον παράτησαν στην δυστυχία του, την ηρεμία του και το τραγικό
του τέλος.
Κάποια στιγμή άκουσα ότι "Φωνή λαού, οργή θεού". Ένα έθνος ριγμένο στους δρόμους για να μιλήσει για τον θάνατό του, για την δικαιοσύνη που μερικές φορές σιωπά, μερικές φορές εκφωνεί το όνομά του, που μερικές φορές επιτρέπει σε άτομα με διαφορετικά συναισθήματα οργής να καμουφλάρονται μέσα στο πλήθος για να πληγώσουν και να κρύψουν την οργή τους, τον θυμό τους, την κρυφή τους απέχθεια.
Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις νέους με τα χέρια μπροστά να λένε ότι δεν συμφωνούν με τον απάνθρωπο θάνατο άλλων∙ νέοι πολύ κοντά στους ένοπλους αξιωματικούς της αστυνομίας, κοιτώντας τους στα μάτια, μιλώντας τους με τις λέξεις που σκέφτονται, χωρίς προσβολές, για να τους θυμίσουν ότι και αυτοί είναι άντρες, ανθρώπινα όντα, όπως και οι υπόλοιποι . Θα έμοιαζε ότι η ιστορία των νέων Προφητών επαναλαμβάνεται στα πρόσωπα άλλων ανθρώπων που, φωτισμένα από ένα μεγάλο πλήθος, επιστρέφουν να διαδηλώσουν την θεμελιώδη αξία της ζωής, τον σεβασμό, το ιδεώδες που μας ενώνει και μας συνδέει με αυτή την ανθρωπότητα που ζούμε.
Ωστόσο, είναι επίσης εντυπωσιακό, να ακούς και να βλέπεις, πώς οι οικογένειες και τα θύματα «κραυγάζουν» με ηρεμία για να τιμήσουν το όνομα των νεκρών τους , όχι με την ίδια βιαιότητα, ούτε με την ίδια οργή, όυτε με το ίδιο τραγικό τέλος άλλων φτωχών θυμάτων πριν την ανοργάνωτη έκφραση οργής, αλλά με την ειρηνική διαμαρτυρία του πλήθους .
Εντυπωσιάζει το να βλέπει κανείς τον σεβασμό αυτών που διευθύνουν τους άλλους στη σειρά και τη δικαιοσύνη, βγάζοντας το καπέλο για να μιλήσουν με ευαισθησία και δέος στις πληγωμένες οικογένειες. Εντυπωσίαζει το να βλέπεις τους ένστολους άντρες στα γόνατα μετά τους ανυπεράσπιστους νέους που στέκονται στα γόνατα για να διακηρύξουν την δικαιοσύνη. Θα έμοιαζε με μπέρδεμα των συναισθημάτων των δύο πλευρών, ή καλύτερα το μπέρδεμα του να καταλάβει κανείς ότι τελικά δεν είμαστε δύο, ούτε τρεις, ούτε τέσσερις διαφορετικοί, παρά μονάχα είμαστε ένας και αυτός :
Η ανθρωπότητα, η δική μας ανθρωπότητα.
Παραμένω σοκαρισμένος μπροστά στη σιωπή των Αρχηγών που κάποιες φορές δεν ξέρουν πώς να διαβάσουν την ψυχή του λαού, περιπλανώμενοι ανάμεσα σε συναισθήματα δύναμης, φόβου, εγγύτητας, λάθος συναισθημάτων συμπόνιας ή αλληλεγγύης, μπαίνοντας έτσι στο δρόμο του εξευτελισμού και της λανθασμένης συναίσθησης. Οι νέοι έδειξαν το μονοπάτι, κατάφεραν να κάνουν τον σύγχρονο άνθρωπο να γίνει ευαίσθητος περισσότερο από έναν επιφανειακό άνθρωπο.
Μένω αμίλητος, βλέποντας ένα νέο μονάχα που θα παρείχε σεβασμό σε κάθε έναν από τους αστυνομικούς χαιρετώντας (με την χαρακτηριστική στρατιωτική κίνηση χαιρετισμού), κοιτώντας τους στα μάτια, ενώ εκείνοι κρύβουν τα πρόσωπά τους μέσα στα θωρακισμένα τους κράνη, στις μάσκες που τους προστατεύουν από τα χημικά∙ ένας απλός νέος ντυμένος στα κόκκινα, μιλούσε χωρίς οργή, με ηρεμία σε κάθε έναν από τους στρατιωτικούς, όπου η μοναδική προστασία του ήταν η μάσκα, που τον προστάτευε από οποιονδήποτε κίνδυνο ασθένειας.
Αυτά φαίνονται να είναι τα καινούργια πρόσωπα άλλων Προφητών του καλού, άλλων που ριψοκινδυνεύοντας τα πάντα θα φαινόταν πως μια ανώτερη δύναμη τους συνοδεύει, πλέον δεν έχουν φόβο, δεν φοβούνται να χάσουν, ξέρουν τώρα ότι είναι προτιμότερο να είναι δυνατοί και αλληλέγγυοι παρά κρυμμένοι και μοναχικοί περιμένοντας τον θάνατο με σταυρωμένα τα χέρια, παρατηρώντας την κακία να τους πλησιάζει.
Τι ωραίο που το μήνυμα μια νέας ανθρωπότητας μας άγγιξε στα μάτια, στην λογική, στην καρδιά, στη σκέψη. Και γιατί όχι, με έναν τρόπο να πιστεύουμε, να αισθανόμαστε, να υπάρχουμε! "Δεν μπορώ να αναπνεύσω" (George Floyd)
Jesús Hernando Camacho Mosquera. 1 Ιουνίου 2020.(9:43 p.m.)
Traducido al griego por: -Νίκος Τσέγκος, Profesión-Φιλόλογος και Χορευτής. Ciudad-Βέροια, País-Ελλάδα.Κάποια στιγμή άκουσα ότι "Φωνή λαού, οργή θεού". Ένα έθνος ριγμένο στους δρόμους για να μιλήσει για τον θάνατό του, για την δικαιοσύνη που μερικές φορές σιωπά, μερικές φορές εκφωνεί το όνομά του, που μερικές φορές επιτρέπει σε άτομα με διαφορετικά συναισθήματα οργής να καμουφλάρονται μέσα στο πλήθος για να πληγώσουν και να κρύψουν την οργή τους, τον θυμό τους, την κρυφή τους απέχθεια.
Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις νέους με τα χέρια μπροστά να λένε ότι δεν συμφωνούν με τον απάνθρωπο θάνατο άλλων∙ νέοι πολύ κοντά στους ένοπλους αξιωματικούς της αστυνομίας, κοιτώντας τους στα μάτια, μιλώντας τους με τις λέξεις που σκέφτονται, χωρίς προσβολές, για να τους θυμίσουν ότι και αυτοί είναι άντρες, ανθρώπινα όντα, όπως και οι υπόλοιποι . Θα έμοιαζε ότι η ιστορία των νέων Προφητών επαναλαμβάνεται στα πρόσωπα άλλων ανθρώπων που, φωτισμένα από ένα μεγάλο πλήθος, επιστρέφουν να διαδηλώσουν την θεμελιώδη αξία της ζωής, τον σεβασμό, το ιδεώδες που μας ενώνει και μας συνδέει με αυτή την ανθρωπότητα που ζούμε.
Ωστόσο, είναι επίσης εντυπωσιακό, να ακούς και να βλέπεις, πώς οι οικογένειες και τα θύματα «κραυγάζουν» με ηρεμία για να τιμήσουν το όνομα των νεκρών τους , όχι με την ίδια βιαιότητα, ούτε με την ίδια οργή, όυτε με το ίδιο τραγικό τέλος άλλων φτωχών θυμάτων πριν την ανοργάνωτη έκφραση οργής, αλλά με την ειρηνική διαμαρτυρία του πλήθους .
Εντυπωσιάζει το να βλέπει κανείς τον σεβασμό αυτών που διευθύνουν τους άλλους στη σειρά και τη δικαιοσύνη, βγάζοντας το καπέλο για να μιλήσουν με ευαισθησία και δέος στις πληγωμένες οικογένειες. Εντυπωσίαζει το να βλέπεις τους ένστολους άντρες στα γόνατα μετά τους ανυπεράσπιστους νέους που στέκονται στα γόνατα για να διακηρύξουν την δικαιοσύνη. Θα έμοιαζε με μπέρδεμα των συναισθημάτων των δύο πλευρών, ή καλύτερα το μπέρδεμα του να καταλάβει κανείς ότι τελικά δεν είμαστε δύο, ούτε τρεις, ούτε τέσσερις διαφορετικοί, παρά μονάχα είμαστε ένας και αυτός :
Η ανθρωπότητα, η δική μας ανθρωπότητα.
Παραμένω σοκαρισμένος μπροστά στη σιωπή των Αρχηγών που κάποιες φορές δεν ξέρουν πώς να διαβάσουν την ψυχή του λαού, περιπλανώμενοι ανάμεσα σε συναισθήματα δύναμης, φόβου, εγγύτητας, λάθος συναισθημάτων συμπόνιας ή αλληλεγγύης, μπαίνοντας έτσι στο δρόμο του εξευτελισμού και της λανθασμένης συναίσθησης. Οι νέοι έδειξαν το μονοπάτι, κατάφεραν να κάνουν τον σύγχρονο άνθρωπο να γίνει ευαίσθητος περισσότερο από έναν επιφανειακό άνθρωπο.
Μένω αμίλητος, βλέποντας ένα νέο μονάχα που θα παρείχε σεβασμό σε κάθε έναν από τους αστυνομικούς χαιρετώντας (με την χαρακτηριστική στρατιωτική κίνηση χαιρετισμού), κοιτώντας τους στα μάτια, ενώ εκείνοι κρύβουν τα πρόσωπά τους μέσα στα θωρακισμένα τους κράνη, στις μάσκες που τους προστατεύουν από τα χημικά∙ ένας απλός νέος ντυμένος στα κόκκινα, μιλούσε χωρίς οργή, με ηρεμία σε κάθε έναν από τους στρατιωτικούς, όπου η μοναδική προστασία του ήταν η μάσκα, που τον προστάτευε από οποιονδήποτε κίνδυνο ασθένειας.
Αυτά φαίνονται να είναι τα καινούργια πρόσωπα άλλων Προφητών του καλού, άλλων που ριψοκινδυνεύοντας τα πάντα θα φαινόταν πως μια ανώτερη δύναμη τους συνοδεύει, πλέον δεν έχουν φόβο, δεν φοβούνται να χάσουν, ξέρουν τώρα ότι είναι προτιμότερο να είναι δυνατοί και αλληλέγγυοι παρά κρυμμένοι και μοναχικοί περιμένοντας τον θάνατο με σταυρωμένα τα χέρια, παρατηρώντας την κακία να τους πλησιάζει.
Τι ωραίο που το μήνυμα μια νέας ανθρωπότητας μας άγγιξε στα μάτια, στην λογική, στην καρδιά, στη σκέψη. Και γιατί όχι, με έναν τρόπο να πιστεύουμε, να αισθανόμαστε, να υπάρχουμε! "Δεν μπορώ να αναπνεύσω" (George Floyd)
Jesús Hernando Camacho Mosquera. 1 Ιουνίου 2020.(9:43 p.m.)
