miércoles, 17 de julio de 2024

UNA PROVIDENCIA Y UN ÁNGEL

 Eran los meses de agosto, cuando el sol arrecia en la ciudad de Cartago. Yo salía del Seminario donde trabajaba como formador. Encontré una persona adulta, con acento extranjero. Era una mujer que buscaba un tronco seco. Pero la palabra clave, para donde deseaba llevar el tronco seco, era una Iglesia, la parroquia de Santa Ana. Ella se llamaba   Loredana Corrieri.  Me interesé y le dije que después de elegir el tronco, se lo llevaría a las doce en punto. Así lo logré.

Después de descargar el tronco, y de beber algo fresco, como es característico en la casa de Loredana. Ella me dijo : "Soy italiana". Y le dije : "En el mes de agosto(finales), iré a estudiar en Roma. Ella dijo : Yo te recojo, pues vivo en la ciudad".

Creo que esto es la Providencia, pues cuando entré al avión, sin duda alguna era el pasajero más pobre económicamente (llevaba solamente cien dólares , lo cual no hubiera sido suficiente para el taxi, o el hotel, mientras el Colegio hotel en Roma (Colegio Pio latinoamericano), habría sus puertas.

Cuando llegué a Roma, por primera vez, con la angustia y la esperanza, de que aquella promesa de "te recojo en el aeropuerto", hubiera persistido, mi sorpresa fue grande al encontrar de nuevo aquélla dama alta y determinada, que esperando muchas horas por el retraso del avión, aún estaba allí esperándome.

Me llevó a su casa, conversamos en el camino. Probé una exquisita caliente sopa de verano, saboriando por primera vez, un exquisito vino de la ciudad de Matélica  y conocí, los alrededores de la Plaza San Pedro, la inmensidad de dicho lugar, la emoción de ver un sueño cumplido, con una persona que fue como un ángel en el camino, que providencialmente tocó mi vida.

Desde aquél momento y más de treinta años, la amistad, los diálogos, los ires y venires nos ha hecho amigos de lindos instantes compartidos. La mesa italiana en Roma, Cartago y otros lugares donde las carreteras italianas o colombianas, eran compañía en los grandes diálogos, con historias compartidas y todo lo que el buen Dios puso en mi vida , a través de Loredana Corrieri en mi vida.

domingo, 26 de julio de 2020

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ


ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Με τις τελευταίες αυτές εμπειρίες που έχουμε ζήσει σε όλο τον κόσμο, σε τόσες χώρες, μου φαίνεται ότι ζούμε μια ιστορία ειπωμένη εδώ και πάνω από 2.000 χρόνια;  και αναφέρομαι σε αυτό που το πλήθος αναγγέλλει κατά μήκος και πλάτος του σύμπαντος. Αναγγέλλοντας ότι ένας άνθρωπος αθώος πέθανε, εξευτελισμένος, πληγωμένος, μπροστά στα μάτια του κόσμου. Εκφωνώντας τα τελευταία του λόγια, με όλο τον φόβο που μπορεί να διακατέχεται ένας νθρωπος, ενώ επικαλούνταν την ανάγκη να αναπνεύσει, την ανάγκη που κάποιος, όπως μια μητέρα, θα μπορούσε να σπεύσει για βοήθεια∙ ωστόσο πέθανε, μπροστά σε βουβά μάτια ανθρώπων, που τον παράτησαν στην δυστυχία του, την ηρεμία του και το τραγικό του τέλος.
Κάποια στιγμή άκουσα
ότι "Φωνή λαού, οργή θεού". Ένα έθνος ριγμένο στους δρόμους για να μιλήσει για τον θάνατό του, για την δικαιοσύνη που μερικές φορές σιωπά, μερικές φορές εκφωνεί το όνομά του, που μερικές φορές επιτρέπει σε άτομα με διαφορετικά συναισθήματα οργής να καμουφλάρονται μέσα στο πλήθος για να πληγώσουν και να κρύψουν την οργή τους, τον θυμό τους, την κρυφή τους απέχθεια.
Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις νέους με τα χέρια μπροστά να λένε ότι δεν συμφωνούν με τον απάνθρωπο θάνατο άλλων∙ νέοι πολύ κοντά στους ένοπλους αξιωματικούς της αστυνομίας, κοιτώντας τους στα μάτια, μιλώντας τους με τις λέξεις που σκέφτονται, χωρίς προσβολές, για να τους θυμίσουν ότι και αυτοί είναι άντρες, ανθρώπινα όντα, όπως και οι υπόλοιποι . Θα έμοιαζε ότι η ιστορία των νέων Προφητών επαναλαμβάνεται στα πρόσωπα άλλων ανθρώπων που, φωτισμένα από ένα μεγάλο πλήθος, επιστρέφουν να διαδηλώσουν την θεμελιώδη αξία της ζωής, τον σεβασμό, το ιδεώδες που μας ενώνει και μας συνδέει με αυτή την ανθρωπότητα που ζούμε.
Ωστόσο, είναι επίσης εντυπωσιακό, να ακούς και να βλέπεις, πώς οι οικογένειες και τα θύματα «κραυγάζουν» με ηρεμία για να τιμήσουν το όνομα των νεκρών τους , όχι με την ίδια βιαιότητα, ούτε με την ίδια οργή, όυτε με το ίδιο τραγικό τέλος άλλων φτωχών θυμάτων πριν την ανοργάνωτη έκφραση οργής, αλλά με την ειρηνική διαμαρτυρία του πλήθους .
Εντυπωσιάζει το να βλέπει κανείς τον σεβασμό αυτών που διευθύνουν τους άλλους στη σειρά και τη δικαιοσύνη, βγάζοντας το καπέλο για να μιλήσουν με ευαισθησία και δέος στις πληγωμένες οικογένειες. Εντυπωσίαζει το να βλέπεις τους ένστολους άντρες στα γόνατα μετά τους ανυπεράσπιστους νέους που στέκονται στα γόνατα για να διακηρύξουν την δικαιοσύνη. Θα έμοιαζε με μπέρδεμα των συναισθημάτων των δύο πλευρών, ή καλύτερα το μπέρδεμα  του να καταλάβει κανείς ότι τελικά δεν είμαστε δύο, ούτε τρεις, ούτε τέσσερις διαφορετικοί, παρά μονάχα είμαστε ένας και αυτός :
 
Η ανθρωπότητα, η δική μας ανθρωπότητα.
Παραμένω σοκαρισμένος μπροστά στη σιωπή των Αρχηγών που κάποιες φορές δεν ξέρουν πώς να διαβάσουν την ψυχή του λαού, περιπλανώμενοι ανάμεσα σε συναισθήματα δύναμης, φόβου, εγγύτητας, λάθος συναισθημάτων συμπόνιας ή αλληλεγγύης, μπαίνοντας έτσι στο δρόμο του εξευτελισμού και της λανθασμένης συναίσθησης. Οι νέοι έδειξαν το μονοπάτι, κατάφεραν να κάνουν τον σύγχρονο άνθρωπο να γίνει ευαίσθητος περισσότερο από έναν επιφανειακό άνθρωπο.
 Μένω αμίλητος, βλέποντας ένα νέο μονάχα που θα παρείχε σεβασμό σε κάθε έναν από τους αστυνομικούς χαιρετώντας (με την χαρακτηριστική στρατιωτική κίνηση χαιρετισμού), κοιτώντας τους στα μάτια, ενώ εκείνοι κρύβουν τα πρόσωπά τους μέσα στα θωρακισμένα τους κράνη, στις μάσκες που τους προστατεύουν από τα χημικά∙ ένας απλός νέος ντυμένος στα κόκκινα, μιλούσε χωρίς οργή, με ηρεμία σε κάθε έναν από τους στρατιωτικούς, όπου η μοναδική προστασία του ήταν η μάσκα, που τον προστάτευε από οποιονδήποτε κίνδυνο ασθένειας.
Αυτά φαίνονται να είναι τα καινούργια πρόσωπα άλλων Προφητών του καλού, άλλων που ριψοκινδυνεύοντας τα πάντα θα φαινόταν πως μια ανώτερη δύναμη τους συνοδεύει, πλέον δεν έχουν φόβο, δεν φοβούνται να χάσουν, ξέρουν τώρα ότι είναι προτιμότερο να είναι δυνατοί και αλληλέγγυοι παρά κρυμμένοι και μοναχικοί περιμένοντας τον θάνατο με σταυρωμένα τα χέρια, παρατηρώντας την κακία να τους πλησιάζει.
 
Τι ωραίο που το μήνυμα μια νέας ανθρωπότητας μας άγγιξε στα μάτια, στην λογική, στην καρδιά, στη σκέψη. Και γιατί όχι, με έναν τρόπο να πιστεύουμε, να αισθανόμαστε, να υπάρχουμε!                         "Δεν μπορώ να αναπνεύσω" (
George Floyd)

Jesús Hernando Camacho Mosquera. 1 Ιουνίου 2020.(9:43 p.m.)
Traducido al griego por: -Νίκος Τσέγκος, Profesión-Φιλόλογος και Χορευτής. Ciudad-Βέροια,  País-Ελλάδα.

lunes, 8 de junio de 2020

NEW FACES OF POSTMODERN JUSTICE

With these last experiences lived throughout the world, in so many countries, it seems to me that we are living a story told me more than two thousands years ago; and I refer to what a crowd announces throughout the universe. Announcing that an innocent man died, humiliated, hurt, before the eyes of the world. Saying his last words, with the amount of pain that a man is capable to feel, while invoking the need to breathe, the need that someone like a mother, could come to his aid; but he died before the silent eyes of others who abandoned him to his misfortune, his silence and his destruction. 

I once heard once, that the "Voice of the People is the voice of God". A people thrown into the streets to speak about his death, of injustice sometimes silent, at times pronouncing his name, at times allowing others with different anger, to camouflage themselves among the multitude to hide their rage, their anger, their hidden hatreds.

It is impressive to see young people with their hands up, saying that they not agree with the inhuman death of others; young men a few steps from armed police officers, looking them in their eyes, speaking to them with the word that reasons, without insults, to remind them that they are also men, human beings like others. It would seem that the history of the new prophets is repeating itself on the faces of other men, who, illuminated by a great multitude, return to claim the fundamentals of life, respect, the value that unites and connects us with this humanity that we live.

But it is also impressive to hear and see how families and victims call for calm, to honor the name of their dead, not with the same violence, not with the same hatred or with same destruction to other poor victims of hate but their silence among the crowd.
It sis impressive to see the respect of those who lead others in order and justice, take off their hats to speak with delicacy and veneration about the hurt families.

It is impressive to see the armed men, on their knees before the helpless young men also kneeling, to demand justice. It would seem the confusion of feelings on both sides, or better the confusion of finally understanding that we are not two, nor three, not four different, but that we are one: the humanity, our humanity.

I am paralyzed before the silence of the leaders who do not know how to read the hearts of the people, confusing themselves with feelings of strength, fear, closeness, false feelings of compassion or solidarity,entering the path of ridicule and meaningless. Young people have shown the way, have come to allow postmodern man a sensitivity beyond the superfluos.

I was speechless, seeing a lonely young man offering respect to each of the police officers face to face, speaking to their eyes, while they hid their faces between their armored helmets and the gas masks. A simple young man dressed in red, sepaking with no hate, calmly with each of the police officers, with a facemask as his only protection against the danger of illness.

These seem to be the new faces of prophets of good that risking everything, would seem to be accompanied by a superior force. They are no longer scared, they are no longer afraid of losings, they already know that it is better to be strong and supportive, than hidden and solitary, waiting death as they cross their arms, watching the evil grow in their proximity.

It was good, that the message of this new humanity has touched our eyes, our reason, our hearts, our feelings; and why not, took us to a new way of believe, feel and exist.

" I CAN'T BREATHE" ( George Floyd)

Jesús Hernando Camacho Mosquera, june 1/2020. (Trad. R.P.R.) 

domingo, 7 de junio de 2020

NOUVEAUX VISAGES DE JUSTICE POSTMODERNE

Avec ces derniers évènements survenus partout dans le monde, il me semble que nous sommes en train de vivre une histoire racontée déjà il y a plus de deux mille ans; je me réfère à ce qu'une foule annonce partout dans l'univers. En annoncant qu'un homme innocent meurt en étant humilié, blessé sous le regard de la population du monde entier. En prononcant les derniers mots, avec toute la douleur exprimée chez un être humain, au moment où il exprime son besoin de respirer, le besoin qu'une mère puisse lui venir en aide; mais il est mort sous les regards silencieux de ceux qui l'abandonnaient dans son malheur, son silence, son assassinat.

Quelquefois j'ai entendu que "La voix du peuple est celle de Dieu". Un peuple occupant les rues manifestant contre la mort de cet innocent, de l'injustice parfois silencieuse parfois prononcant le nom de la victime parfois permettant que d'autres avec des colères differentes, se cachent parmi la foule pour transgresser et voiler sa rage, sa colère, ses haines masquées.

C'est impressionant de voir des jeunes, la main levée, montrant leur désaccord face à la mort inhumaine d'un des leurs : des jeunes face à des gradés armés de la police les regardant droit dans les yeux leur parlant avec la voix de la raison, sans aucune insulte, pour leur rappeler que ce sont aussi des hommes, des êtres humains à part entière. Il semblerait que l'histoire de nouveaux prophètes se répète sur les visages d'autres hommes qui, éclairés par une immense foule qui réclame ce qui est fondamental dans une vie à savoir le respect, la valeur qui nous unit tous et nous faire sentir notre appartenence à cette humanité.

Mais c'est aussi impressionant d'entendre et de voir, comment les familles et les victimes appellent au calme, appellent à honorer le nom de leurs morts, sans aucune violence, sans aucune haine, sans aucune "destruction" des autres pauvres victimes face à la haine désordonnée, mais dans le respect de ceux qui s'adressent aux autres avec ordre et justice, enlever son chapeau pour parler avec délicatesse et vénération aux familles blessées. Impresionnant  de voir les hommes armés mettre un genou à terre devant les jeunes eux aussi agenouillés, sans aucune défense, pour réclamer simplement justice. Il semblerait qu'il y ait une confusion de sentiments, ou mieux, la confusion pour comprendre que finalement nous ne son un ni deux ni trois ni quatre mais que nous sommes tous ensemble un seulement : L'humanité, notre humanité.

Je reste paralysé en constatant le silence des chefs qui par moments ne savent pas lire le coeur du peuple; ils confondent sentiments de force, de peur, de proximité, de faux sentiments de compassion ou de solidarité, se rendant ainsi ridicules et insignifiants. Les jeunes ont montré le chemin en se parlant les yeux dans les yeux, ils ont permis que l'homme postmoderne exprime sa sensibilité au-delà du superflus.

Je reste interloqué en voyant un jeune homme seul respectant chacun des militaires qui eux cachaient leurs visages derrière des casques de combat et des masques à gaz, un simple jeune habillé en rouge, qui parlait sans haine, avec calme à chaque militaire, dont l'unique protection était un masque de santé servant à éviter la contamination des maladies.

Ces jeunes semblent être le nouveau visage des prophètes du bien, d'autres qui prennent des risques, il semblerait qu'une force supérieure les accompagne,maintenant ils n'ont aucune peur, ils ne craignent pas de perdre, maintenant ils savent que c'est mieux d'être solidaires plutôt que d'être cachés et solitaires, attendant la mort pendant qu'ils se croisent les bras, regardant le mal progresser tout proche.

Qu'il est bon ce message porté par une nouvelle humanité, recu en plain visage avec raison et pourquoi pas une nouvelle manière de croire de sentir et d'exister.

"I CAN'T BREATHE" (George Floyd)

Jesús Hernando Camacho Mosquera (Trad. R. Prouff) 

lunes, 1 de junio de 2020

NUEVOS ROSTROS DE JUSTICIA POSTMODERNA

Con éstas experiencias últimas vividas a lo largo del mundo, en tantos países, me parece que estamos viviendo una historia contada hace más de dos mil años;  y me refiero a lo que una multitud anuncia a lo largo y ancho del universo. Anunciando que un hombre inocente murió, humillado, lastimado,delante  a los ojos del mundo. Diciendo sus últimas palabras, con todo el dolor de que un hombre es capaz,mientras invocaba la necesidad de respirar, la necesidad de que alguien como una madre pudiera venir en su ayuda; pero murió ante los ojos silenciosos,de otros que le abandonaban a su desgracia, su silencio y su destrucción.

Alguna vez escuché que la "Voz del Pueblo es la voz de Dios". Un pueblo lanzado a las calles para hablar de su muerte, de la injusticia a ratos silenciosa, a ratos pronunciando su nombre, a ratos permitiendo que otros con iras diferentes, se camuflaran entre la multidud para vulnerar y esconder su rabia, su ira, sus odios escondidos.

Es impresionante ver jóvenes con las manos arriba, diciendo que no están de acuerdo con la muerte inhumana de otros; jóvenes a escasos pasos de oficiales de la policía armados,mirándoles a los ojos, hablándoles a ellos con la palabra que razona, sin insultos, para recordarles que también son hombres,seres humanos como los demás. Parecería que la historia de los nuevos profetas  se repitiera en los rostros de otros hombres, que iluminados por una gran multitud, vuelven a reclamar lo fundamental de la vida, el respeto, el valor que nos une y nos conecta con ésta humanidad que vivimos.

Pero también es impresionante escuchar y ver, cómo las familias y las víctimas llaman a la calma, a honrar el nombre de sus muertos, no con la misma violencia, no con el mismo odio ni con la misma destrucción de otras pobres víctimas ante el odio desordenado, sino con su silencio en multitud.
Impresiona ver el respeto de quienes dirigen a otros en el orden y en la justicia, quitarse el sombrero para hablar con delicadeza y veneración de las familias lastimadas. Impresiona ver los hombres armados, de rodillas ante también los arrodillados jóvenes indefensos, para reclamar la justicia. Parecería la confusión de sentimientos de ambas partes, o mejor la confusión de llegar a comprender finalmente que no somos dos, ni tres, ni cuatro diferentes, sino que somos  uno sólo : 
La humanidad, nuestra humanidad.

Quedo paralizado ante el silencio de los líderes que a ratos no saben leer el corazón del pueblo, confundiéndose entre sentimientos de fuerza, de temor, de cercanía, de falsos sentimientos de compasión o de solidaridad, entrando en el camino de lo ridículo y de la falta de sentido. Los jóvenes han mostrado el camino, han llegado a permitirle al hombre postmoderno una sensibilidad más allá de lo superfluo.
 Quedo sin palabras, al ver un joven solitario que ofrecía respeto a cada uno de los militares  frente  a frente, hablándoles a los ojos, mientras ellos escondían sus rostros entre sus cascos blindados, entre las máscaras de gas, un simple joven vestido de rojo, hablaba sin odio, con calma con cada uno de los militares, donde la única protección era un tapabocas, que le preservaba de cualquier peligro de enfermedad.

Éstos parecen ser los nuevos rostros de otros profetas del bien,  otros que arriesgando todo parecería que una fuerza superior les acompañara, ya no tienen miedo, ya no temen perder, ya saben que es mejor ser fuertes y solidarios, que escondidos y solitarios, esperando la muerte mientras  se cruzan de brazos, mirando la maldad crecer en  su cercanía. 

Que bueno que el mensaje de una nueva humanidad, nos haya tocado a los ojos, a la razón, al corazón al pensamiento. Y por qué no, a una nueva manera de creer, de sentir ,de existir .

"I CAN´T BREATHE" (George Floyd)


Jesús Hernando Camacho Mosquera. 1 de junio de 2020.(9:43 p.m.)




martes, 7 de abril de 2020

PARADIGMA SORPRESA (

Podríamos empezar diciendo con otras palabras, cambio de paradigma. En una etapa de sorpresa de la historia humana, una nueva manera de pensar, de obrar, de proteger la vida y de permitir que el universo se exprima de manera diversa, nos ha sorprendido.

Es como una especie de revelación ante nosotros, ante nuestra propia humanidad, nos ha ayudado a redescubrir el rostro con el que vivimos, los deseos o ambiciones que nos han perseguido y acompañado por tanto tiempo, sin que nos percatáramos de ésta nueva realidad "impuesta".

Lo pequeño, lo diminuto, lo aparentemente invisible e insignificante, ha tomado la primera plana de los periódicos , la primera vista en televisión, convirtiéndose en tema de dolor, de angustia, ocasión para la creatividad, para la búsqueda, para el sacrificio e incluso para la muerte.

Cómo no preguntarse ante la tragedia, por qué se nos olvidó que nos envuelve una gran fragilidad, cómo llegamos a creer que no somos invencibles frente a la dura realidad de la muerte? 
Por qué llegamos a olvidar que los lugares donde se protege la vida, donde se procura la salud, aún en éste siglo, son necesarios para subsistir ?
Cuándo llegamos a pensar que era más valiosa la producción constante, frente al valor no relativo , del valor de la vida misma?

Cuando recorren los astutos y arriesgados periodistas , reporteros nacionales e internacionales, descubren para el mundo algo asombroso. Hospitales vacíos, hospitales subutilizados, en ruinas, despreciados por sociedades que se les olvidó la fragilidad del cuerpo humano, la conexión en la que nacimos al entrar en el universo.

Ésos lugares olvidados, fueron reemplazados , en el inicio de la tragedia, por improvisadas carpas, tiendas inflables, para recibir los posibles enfermos de éste contagio mortal. El lugar seguro para sanar, un hospital, se convirtió en ocasiones en el lugar para morir. Muchos médicos , enfermeras se los llevó ésta tragedia en el lugar donde más seguros se sentían.

Pero también un mundo postmoderno, en el que vivimos, se nos olvidó la fe, es decir, la confianza, creer en los acontecimientos que pasan ante nuestros ojos, los fenómenos, en un mundo que es un pañuelo, conectado indiscutiblemente a otros territorios. No le creímos a lo que veíamos, en otros lugares; lo juzgábamos como acontecimientos y circunstancias para otros, no para nuestras empresas, no para nuestras ciudades y menos para nuestras familias, para nuestras enfermeras y para nuestros médicos.

En éste mundo postmoderno, el paradigma impuesto por sorpresa, nos recuerda la historia humana desde la simplicidad que se impone. Quisiera recordar algunos lugares de salud al rededor del mundo, los nombres que los medios de comunicación nos han regalado. Encontramos hospitales y palabras  como éstas:
-Hospital Santo Tomás
Hospital San Marcos
Hospital San Juan Bosco
Hospital San Genaro
Sanitas etc.
Éstos nombres están ligados a historias maravillosas, que nos ayudaron a reconocer tiempo o siglos atrás, cuál era la fuente de la vida, de la salud, pero sobretodo nos ayudaron a no olvidar jamás, la realidad de la muerte, de la caducidad de nuestras vidas, pero con una esperanza en la eternidad.

También en éste contexto de confusión, de temor y angustia, aparecen héroes, que salvaron vidas por los principios y destrezas de sus reflexiones. Es maravilloso escuchar a un científico italiano decir, que aprendió una frase maravillosa : " La ciencia, desafía el status quo"; éste hombre con ésta manera de pensar, con ésta capacidad para ir más allá de las circunstancias, salvó vidas, cambió paradigmas establecidos impuestos por las nuevas circunstancias.

El horror, la angustia, se impusieron ante la sana reflexión y la búsqueda sincera de la verdad de las cosas. La razón matemática, se impuso con situaciones nuevas , exponenciales, donde un punto de partida, podría convertirse rápidamente en 967, luego en 6.471, después en 8.674 y finalmente arrastrar a la muerte, a seres humanos valiosos de nuestras familias, sin distinción alguna.

La ausencia fuerte de una escasa contradicción, la ausencia de una dialéctica(oposición) que se impusiera con fuerza, permitió que siguiéramos caminos unidimensionales sin confrontación alguna, frente a los nuevos paradigmas, que nos tomaron por sorpresa.

Las fábricas en el mundo, han comprendido poco a poco, a no aferrarse a una sóla manera de existencia; la crisis les ha demostrado que es posible salir de las anquilosadas, valiosas producciones, para adaptarse a las nuevas necesidades de un mundo cambiante. Que ahora pueden producir tapabocas, sin que se destruya la producción.

Pero ante todo hemos aprendido que con el valor de la vida, no se puede negociar, pues la vida no es un valor relativo, sino absoluto.


Jesús Hernando Camacho Mosquera.

domingo, 22 de marzo de 2020

QUE LA EDUCACIÓN...QUÉ? (Marzo,22/2020)

Recuerdo que mis padres con su amor, me enseñaron a no desperdiciar el alimento. Ahora en una situación crítica, veo cómo los trocitos de carne guardados con delicadeza en la nevera, constituyen un manjar exquisito. El pan frío, tieso pan francés, disfrazado con papel para que no se descomponga, hace parte de un tesoro culinario. 

Me enseñaron que era preciso comer todo lo que se nos servía a la mesa, porque nunca se sabe. Cuando fuí extranjero en otros lugares, todo lo saboreaba, aún sin conocerlo, cuando me lo ofrecían como sano alimento.

Ahora me da alegría cuando escucho en la radio, o veo en la televisión, que muchos científicos estudian para salvar la humanidad. Entonces ratifico lo aprendido, que la educación salva vidas.

Cuando nos enseñaron a tomar decisiones en libertad, porque de ellas, las acciones tienen consecuencias de vida o muerte, de felicidad o de tristeza, de orgullo en el buen sentido o de deshonor.

Cuando nos enseñaron que estamos conectados en la humanidad por la condición de pertenecer a ésta especie maravillosa, que estando en Australia, España, Francia o en Italia, somos seres humanos unidos, en ésta extraordinaria humanidad. Estamos inevitablemente unidos aunque pretendamos en ocasiones negarlo.

Me satisface recordar cuando desde niño, me enseñaron a obedecer, a respetar la autoridad, a no imponer mis caprichos por encima de la verdad, ya sea religiosa, filosófica, teológica o científica en general. Entendí que cuando mis padres me decían : "No salgas", comprendí que era sólo que ellos me amaban , lo hacían por amor a mi vida, para evitarme dolores y peligros que yo aún desconocía.

La educación, sí salva, sí cambia vidas, como lo dicen Savater y Chomsky, cuando entendemos el lenguaje, somos seres libres en el sentido de la palabra y mejores seres humanos. Christine Ponsard, francesa, decía que : "La educación es una historia de amor", uno educa ,  corrige a quien ama, educamos por amor a la vida, por lo tanto educamos para estar bien unidos a una etnia que se llama humanidad, a la cual estamos totalmente abrazados, en cualquier rincón del planeta.

Educamos nuestros hijos para salvarlos, para evitarles dolores que aún no conocen; educamos a los que amamos, para no perderlos de vista, para no perderlos de nuestros afectos, de nuestras vidas, porque sabemos todo lo que significan para nosotros. Porque sabemos toda la felicidad que procuran a nuestro ser, a nuestra alma, a nuestros ojos, a la sonrisa que nos arrancan cada mañana, al palpitar del corazón, cuando se cruzan nuestras miradas, por todo ésto vale la educación, y no hablo de diplomas o títulos universitarios, hablo de la razón, del corazón o en últimas hablo del amor, de la humanidad que llega a través del camino de la educación recibida, de los que nos han amado desde la gratuidad. Nos enseñaron a vivir, sólo a éso a vivir, pero de verdad.

(Cartago- Valle del Cauca) Domingo 12:55 medio día)

Jesús Hernando Camacho Mosquera.